Αλεξανδρούπολη: Ποιος ήταν ο Κωνσταντίνος Αλτιναλμάζης, που δόθηκε το ονομά του στο νέο οικοπάρκο;

1066

Ο Κωνσταντίνος Αλτιναλμάζης (1876 – 15 Μαρτίου 1948) υπήρξε Δήμαρχος της Αλεξανδρούπολης για είκοσι χρόνια και με το έργο του μεταμόρφωσε την πόλη από χωριό σε μια σύγχρονη πολιτισμένη πόλη, όπου έγινε ιδιαίτερα αγαπητός. Μαζί με τον αδερφό του Εμμανουήλ ήταν οι πρώτοι Δημοτικοί άρχοντες της Αλεξανδρούπολης. Μέχρι και σήμερα ο Κωνσταντίνος Αλτιναλμάζης θεωρείται ο μακροβιότερος αιρετός Δήμαρχος της Αλεξανδρούπολης (1924-1941).

Ο Κωνσταντίνος Αλτιναλμάζης του Ιωάννη και της Χαρίκλειας, ήταν γόνος της γνωστής οικογένειας των βιομηχάνων Αλτιναλμάζηδων, που διέθετε αλευρόμυλους, παγοποιείο, ποτοποιία και ψυγεία. Γεννήθηκε το 1876 στην Αδριανούπολη και πέθανε στις 15 Μαρτίου του 1948 ως Δήμαρχος της Αλεξανδρούπολης, σε ηλικία 72 ετών. Παντρεύτηκε την Ελένη Πινάτζη από την Κίο της Μικρασίας και απέκτησαν μια κόρη, τη Σόφη, μετέπειτα Δημουλά.

Δράση στην Αλεξανδρούπολη

Ο δικηγόρος Κ.Μανατός και οι αρχές της τότε νέας Αλεξανδρούπολης, κάλεσαν τον Κ.Αλτιναλμάζη, για να παραλάβει από τον πρώτο διορισμένο δήμαρχο και αδερφός του Εμμανουήλ, την δημαρχία, που του την παρέδωσε στις 28 Οκτωβρίου 1924. Ακολούθησαν οι πρώτες δημοτικές εκλογές, στις 25 Οκτωβρίου 1925, από τις οποίες ανεδείχθη ο πρώτος αιρετός της Δήμαρχος της πόλης.

Ο Κωνσταντίνος Αλτιναλμάζης διετέλεσε αιρετός δήμαρχος επί τέσσερις συνεχείς δημοτικές περιόδους: 1925-29, 1929-33, 1933-37 και 1937-41. Ο υπόλοιπος χρόνος 1941-8, του αναγνωρίσθηκε ως συντάξιμος και έτσι η συνολική του υπηρεσία ήταν 22 έτη. Παρόλα αυτά το 1946, ανέλαβε και πάλι Δήμαρχος της πόλης, που τόσο αγάπησε και αγαπήθηκε.

Η τρίτη του τετραετία (1933-1937) στο Δήμο, συνέπεσε με δραματικά ιστορικά γεγονότα της χώρας μας. Η αποτυχία της βενιζελικής παράταξης στις εκλογές, η άνοδος της κυβέρνησης του Π.Τσαλδάρη, το αποτυχημένο κίνημα του Νικολάου Πλαστήρα, η απόπειρα δολοφονίας του Ελευθέριου Βενιζέλου και της γυναίκας του, η Επανάσταση του Βενιζέλου το 1935 και η καταστολή της, η καθαίρεση του Π.Τσαλδάρη, το Δημοψήφισμα και η επάνοδος του βασιλικού θεσμού και τέλος η δικτατορία του Μεταξά στις 4 Αυγούστου το 1936, ανέκοψαν τη δράση του Κωνσταντίνου Αλτιναλμάζη ως Δημάρχου της Αλεξανδρούπολης, και αφού είχε προσχωρήσει στο κίνημα του Βενιζέλου το 1935, συνελήφθη και καταδικάστηκε από το στρατοδικείο σε φυλάκιση. Παρόλα αυτά, με αφορμή την επίσκεψη του τότε βασιλιά Γεώργιου και του διαδόχου του Παύλο, το καλοκαίρι του 1936, στην Αλεξανδρούπολη, ο Κ.Αλτιναλμάζης, μετά και την προσφώνηση του βασιλιά Γεωργίου, ανέλαβε και πάλι τα καθήκοντα του ως Δήμαρχος της πόλης και συνέχισε το έργο του μέχρι και το 1937, όπου έληγε η θητεία του.

Μετά την απελευθέρωση της Αλεξανδρούπολης και όλης της χώρας και την ομαλοποίηση της καταστάσεως, ύστερα από τα τόσα τραγικά που επακολούθησαν στις 26 Ιανουαρίου το 1946, ο Κωνσταντίνος Αλτιναλμάζης, αφήνοντας την οικογένεια του στην Αθήνα, που ζούσε πλέον ως συνταξιούχος, επέστρεψε στην Αλεξανδρούπολη και ανέλαβε και πάλι τα καθήκοντα του ως Δήμαρχος της πόλης.

Από τα πρώτα έργα του Κωνσταντίνου Αλτιναλμάζη, ήταν η φροντίδα για την πυρόσβεση και για το λόγο αυτό προέβη στην αγορά του πρώτου πυροσβεστικού οχήματος και έτσι σχηματίστηκε η πρώτη Πυροσβεστική Ομάδα του Δήμου. Η ύδρευση της πόλης, ενισχύθηκε με την κατασκευή υδατοδεξαμενής, που δέχθηκε τα υπόγεια νερά του ποταμού και βρίσκεται στο υψηλότερο σημείο της Εξωπόλεως. Η καθαριότητα και η αποκομιδή των σκουπιδιών της όλο και αυξανόμενης πόλης ήταν έργο της Δημαρχίας του. Από την πρώτη του εκλογή ακόμη, μερίμνησε για τον αθλητισμό και με την έμπνευση και τη βοήθεια του ταγματάρχου Διοσκουρίδη κατασκευάστηκε το πρώτο Δημοτικό Στάδιο της πόλης (σήμερα Εθνικό Στάδιο Φώτης Κοσμάς). Στο στάδιο αυτό τελέστηκαν οι Πανθρακικοί Αθλητικοί Αγώνες στίβου το 1930 και οι Πανελλήνιοι του 1953. Κατά τη δεύτερη τετραετία του, συστάθηκε η πρώτη Φιλαρμονική του Δήμου Αλεξανδρούπολης και εγκρίθηκε το πρώτο ρυμοτομικό σχέδιο της πόλης. Από τα λοιπά έργα του ξεχωρίζουν, η δημιουργία Δημοτικής Επιχείρηση Ηλεκτρισμού της Αλεξανδρούπολης, τα πρώτα Δημοτικά Σφαγεία, οι Δημοτικές αποθήκες εύφλεκτων υλών, τα καταστήματα πωλήσεων ιχθύων (ψαραγορά), η εγκατάσταση θερμών και ψυχρών θαλάσσιων λουτρών, η κρασπέδωση δια χαλικοστρώσεως και συνεχής επίστρωση με ποταμίσια χαλίκια των οδών Εμπορίου, Μαζαράκη κ.α.

πηγή